«Η Επίδραση της Γνωστικής Λειτουργικής Θεραπείας σε Ασθενείς με Χρόνιο Αυχενικό Πόνο»

Abstract

Εισαγωγή: Ο χρόνιος πόνος στον αυχένα είναι μια από τις πιο κοινές μυοσκελετικές παθολογίες, θεωρείται η δεύτερη κύρια μυοσκελετική αιτία πόνου και είναι μια από τις κυριότερες αιτίες αναπηρίας παγκόσμια. Η γνωστικής λειτουργική θεραπεία είναι μια συμπεριφορική θεραπεία που εξατομικεύει τη διαχείριση του χρόνιου σπονδυλικού πόνου, στοχεύοντας έτσι την πολυδιάστατη μορφή του. Σκοπός: Η αξιολόγηση της επίδρασης ενός εξατομικευμένου και συνδυασμένου πρωτόκολλου γνωστικής λειτουργικής θεραπείας έναντι ενός τυποποιημένου πρωτοκόλλου συνηθισμένης θεραπείας σε ασθενής με Χρόνιο Αυχενικό Πόνο. Μεθοδολογία: Δημιουργήθηκε μια πραγματιστική εξατομικευμένη τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη μονής τύφλωσης. Συγκρίθηκε η εξατομικευμένη παρέμβαση γνωστικής λειτουργικής θεραπείας (30 άτομα) με τη συνηθισμένη θεραπεία (30 άτομα). Δημιουργήθηκαν πραγματικές συνθήκες θεραπείας και εξατομίκευσης, μέσα από 16 συναντήσεις. Τα κύρια συστατικά της γνωστική λειτουργικής θεραπείας ήταν 1) η γνωστική επανεκπαίδευση του ατόμου όπου μέσα από την συζήτηση και τον διάλογο αποσαφηνίστηκαν και επεξηγήθηκαν η συμπτωματολογία και η παθολογία της κατάστασης τους 2) η συμπεριφορική λειτουργική έκθεση, σε κάθε άτομο δημιουργήθηκε ένα διαφορετικό ασκησιολόγιο βασισμένο στις κινήσεις ή λειτουργίες που απόφευγε να κάνει, το ασκησιολόγιο περιλάμβανε από απλές κινήσεις εύρους τροχιάς μέχρι ασκήσεις αντιστάσεων, η ένταση της άσκησης καθοριζόταν σύμφωνα με την ευαισθητοποίηση του ατόμου, λιγότερη ευαισθητοποίηση δυσκολότερη άσκηση – μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση ευκολότερη άσκηση 3) αλλαγές στον τρόπο ζωής, στόχος όλοι οι ασθενείς να φτάσουν τα 75-150 λεπτά φυσικής δραστηριότητας, δόθηκαν συμβουλές υγιεινής ύπνου, επιστροφή σε κοινωνικές δραστηριότητες και παραπομπή σε άλλο λειτουργό υγείας σε περίπτωση που κάποιος ψυχοκοινωνικός παράγοντας επικρατούσε και επηρέαζε σημαντικά την κατάσταση του π.χ. παραπομπή σε ψυχολόγο, διατροφολόγο κοκ. Μετά την τυχαία κατανομή των ασθενών η αξιολόγηση των μέτρων έκβασης έγινε πριν την έναρξη των θεραπειών (W0), στο τέλος της 8ης θεραπείας (W4), στο τέλος της 16ης (W8) και ένα μήνα μετά (W12). Πρωτεύων μέτρα έκβασης ήταν ο πόνος (NPRS τώρα, NPRS τελευταία εβδομάδα και NPRS δραστηριότητας) και η αναπηρία (NDI) ενώ τα δευτερεύων ήταν η κινησιοφοβία (FABQ), η ποιότητα ζωής (EQ-5D), η λειτουργικότητα (SF12), το εύρος τροχιάς κίνησης και η ισομετρική δύναμη. Αποτελέσματα: Στον πόνο σήμερα στατιστικά και κλινικά σημαντικές διαφορές παρατηρήθηκαν υπέρ της ομάδας γνωστική λειτουργική θεραπεία σε W8 (-1.7±0.5 p=0.019) και W12 (3.3±0.5 με p<0.0001). Στον πόνο τελευταία εβδομάδα και πόνο κατά την δραστηριότητα, δεν παρατηρήθηκε καμία στατικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες σύγκρισης. Στην ανικανότητα παρατηρήθηκαν στατιστικά και κλινικά σημαντικές διαφορές υπέρ της ομάδας με γνωστική λειτουργική θεραπεία την W4 (-4.5±1.5 p=0.05) και W8 (4.5±1.5 p=0.05). Καμία στατιστικά σημαντική διαφορά δεν παρουσιάστηκε ανάμεσα στις δυο ομάδες σύγκρισης στην κινησιοφοβία, ποιότητα ζωής και στην λειτουργικότητα. Στις μετρήσεις του εύρους τροχιάς παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά μόνο στην δεξιά στροφή W4 (8.1±2.6 p=0.039) στην ομάδα γνωστικής λειτουργικής θεραπείας. Τέλος στην δύναμη παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές υπέρ της ομάδας ενδιαφέροντος στην έκταση, την κάμψη, την πλάγια κάμψη αριστερά και στην πλάγια κάμψη δεξιά στο W8 και W12. Συμπεράσματα: Το εξατομικευμένο και συνδυασμένο πρωτόκολλο γνωστική λειτουργική θεραπεία που χρησιμοποιήθηκε παρουσίασε κλινικά σημαντικές διαφορές στην ανικανότητα, τον πόνο σήμερα και την δύναμη σε σχέση με το τυποποιημένο πρωτόκολλο συνηθισμένης θεραπείας.